Simdilerde kitap icin tekrar siramin gelmesini beikliyorum. Esim okuyor ve kendi sorunlarina egilmeye calisiyor. Galiba bu kitaptan bir tane daha alsak iyi olacak. Cunku adim adim kendinle hesaplasmayi anlatiyordu...
Neyse... Bu blogu acarken amacim aslinda kendimi sorgulamalarimi (kitabin onderliginde yazmakti) ama bir kitap daha ayarlayana kadar bos durmayacagim elbet. Kendimi sorgulamaya, kendimin ustune gitmeye devam ediyorum.
Benim icin su an en onemli konu esimle iletisim. O. ile bir iletisimimiz var mi artik bilmiyorum. Taa derinlerde onu sevdigimi biliyorum. Sevdigim adamin hala oralarda bir yerlerde oldugunu biliyorum. Ama tabi bu yetmiyor. Beklemekten sıkıldım. Nerdeyse hic ama hic birsey konusmuyoruz. Konustugumuz her sey aslinda yuzeysel; memleket halleri, arkadaslar, yarin sunu yapalim falan filan ki bunlari bile konustugumuz zamanlar cok az.
Bir de ciddi konulardan konusacak olsak; cocuklarin psikolojisi, cocuklara nasil davranmali gibi hemen kopuyoruz. Sanki ben onu yargiliyormusum gibi bir hava yaratiyor ve ben ne diyecegimi bile unutup kalakaliyorum. Uzuun suren bir konusmama donemi basliyor... Bu yuzden kendimi o kadar cok cekmisim ki... Simdilerde iyice farkediyorum. Aman kavga etmeyelim, aman zaten konusamayacagiz bosuna hic konuyu acmayayim derken ben herseyi icimde biriktirir olmusum. Arada bir patlamalarim oluyordu ama gecen hafta 3 cocukla bosanmayi goze aldigimi farkettim. Ve bunu tabi O.ya da soyledim. Sevgi yoksa neden biraradayiz. Sadece maddi olarak daha kolay bir hayatimiz olsun diye mi? Kiramiz ortak yememiz ortak olsun diye mi? Bunun cocuklar icin olmadigini icten ice biliyorum bunu hayati boyunca yasamis biri olarak. Hayatim boyunca annemle babamin artik bosanmalarini diledim, tabi icten ice birbirleriyle iyi anlasabilmelerini ve evli kalmalarini da diledim. Ama kavga ederken bir arada kalmalarini hic istemedim.
Bosanma istegime yanit "Ben istemiyorum" oldu... Bu hic birseyin cozumu olmayan yanitla tatmin olmadim tabi. Ve ilk defa O. iletisim kurabilmemiz icin televizyon ve telefonu hayatimizdan cikarmayi onerdi. Ustune konular belirleyip onlari konusmamizi da kabul etti. Simdilik Sali ve Carsamba "No TV, No Internet Days" olarak ilan edildi. Bu aksam ilk konusmamizi yapacagiz. Biliyorum kolay olmayacak. Ne kadar trajikomik bir durumdayim. Cocuk psikolojisi ile ilgili konusabilmek icin bile stres olmus bir halde aksami bekliyorum :( Yine husrana ugramaktan ve puskurtulmekten korkuyorum. Ama icimde bir yerde bosanmaya karar verebilmis olmak bile bana guc veriyor. Alternatifim var. O. ile bogusmayacagim. O sorunlarini cozup aile olmak istiyorsa daha cok efor gostermeli. Gostermeyecekse de ben yillarimi bu ikilemde gecirmeyecegim.
Simdi ise doneyim...
